Wimbledon dla Lambet i Wildinga

Lipiec 1913 roku Maurice E. McLoughlin zdobywał tenisowe doświadczenie w Stanach Zjednoczonych grając przeważnie na cementowych kortach. Stamtąd przeniósł się na Wimbledon i doszedł do finału. Dysponował silnym serwisem, na który przeciwnicy nie mogli znaleźć skutecznej odpowiedzi. W finale spotkał się z 30-letnim Nowozelandczykiem, trzykrotnym mistrzem Wimbledonu Tony Wildingiem. Gra była wyrównana. W trzecim secie przeważyło doświadczenie tenisowe Wildinga, wygrał on ten mecz 8:6 6:3 i 10:8 i po raz czwarty został mistrzem Wimbledonu. Cztery tygodnie później grał w finale Pucharu Davisa przeciwko Wielkiej Brytanii. W ostatniej grze singlowej pokonał Dixona 8:6 6:3 i 6:2 i zdobył decydujący w całym meczu punkt. Słabość brytyjskiego tenisa była widoczna w Wimbledonie. Żaden Brytyjczyk nie doszedł do finału. Nawet w deblu Brytyjczycy Dixon/Roper Barrett z trudem pokonali w finale Niemców Kleinschrotha/Fredericka 6:2, 6:4, 4:6 i 6:2. Wygrali zasłużenie ale byli bardzo bliscy spełnienia kibicom niemiłej niespodzianki. Niedościgniona była nadal Dorothea Lambert-Chambers, pokonała Margaretę McNair 6:0 i 6:4, po raz szósty zdobyła nieoficjalny tytuł mistrzyni świata.

Comments are closed.



Recent Comments

Szukaj

Trening piłkarza to oczywiście praca nad mięśniami nóg. a więc nad grupą zginaczy i prostowników uda. które działają na staw kolanowy. To właśnie staw kolanowy podlega największym obciążeniom podczas uprawiania tego sportu, stąd częste doniesienia o uszkodzeniach tego stawu u piłkarzy. Urazy najczęściej dotyczą łękotki. która znajduje się w przedniej części stawu kolanowego. W trakcie meczu trwa twarda walka między napastnikiem a pilnującym go obrońcą. Wślizg. element obrony, czasem kończy się urazem nogi napastnika. Stłuczenie mięśni uda czy podudzia to najmniej dotkliwe następstwa walki na murawie boiska. Poważne uszkodzenia dotykają stawu kolanowego. Eliminują one zawodnika z gry. czasem na wiele tygodni czy miesięcy i kończą się często interwencją chirurga-ortopedy. Mięśnie podudzi i stóp wraz z aparatami stawowymi są narażone na największy wysiłek w czasie treningu futbolisty, . Wyskok do piłki czy mocne jej uderzenie to obciążenie dla stawu skokowego oraz stawów śródstopia. Zerwane ścięgna Achillesa są wynikiem urazu spowodowanego działaniem dużych sił na staw skokowy.